Sven (39) zijn vrouw had meerdere miskramen en ze verloren hun kindje na 35 dagen

Sven (39) zijn vrouw had meerdere miskramen en ze verloren hun kindje na 35 dagen

Als je partner iets overkomt, dan ben je er voor elkaar. Dan steun en troost je elkaar. Cathy (35), de vrouw van Sven (39), had al meerdere miskramen. Inessa, hun eerste kindje, werd geboren na 28 weken zwangerschap en overleed na 35 dagen. Naar aanleiding van Pregnancy and Infant Loss Awareness Month delen we hun verhaal.

‘Ik wil meteen één misverstand uit de weg ruimen: ik ben niet de sterke man die Cathy steunt in haar verdriet. Wij hebben sámen verdriet, wij steunen elkaar. Ik geloof dat het daardoor zo goed blijft gaan tussen ons, wat we samen ook meemaken. Onze dochter is overleden. Het ergste wat ons kon overkomen, is ons al overkomen. Alles wat volgt, kunnen we aan.’

Wil je verder lezen?
Meld je dan aan of maak hieronder gratis een profiel aan. Zo krijg je toegang tot al onze verhalen. Veel leesplezier!
Maak een gratis profiel aan in nog geen minuut

& lees alle artikels van Flair!

Inessa, ons kleine mirakel

‘Ik was 19 toen ik Cathy leerde kennen, zij was mijn eerste serieuze relatie, meteen de juiste. Ik heb altijd geweten dat we ooit samen kinderen zouden krijgen. Als ik aan mijn toekomst dacht, hoorden daar kinderen bij. Op een gegeven moment ontdekte de dokter dat ik een afwijking heb waardoor ik antistoffen maak tegen mijn eigen zaad. Hij raadde ons aan om via inseminatie zwanger te worden. Omdat Cathy net een nieuwe job had, stelden we dat nog even uit. Toen bleek ze spontaan zwanger te zijn: een klein mirakel! Na 28 weken is onze dochter Inessa geboren. Ze woog 940 gram, was 35 centimeter. 35 dagen heeft ze geleefd.’

Ze hebben Inessa van de machines gehaald en we mochten haar vasthouden tot ze stierf.

‘Hoe zwaar die 35 dagen waren, voel je pas achteraf. Die eerste tien dagen, toen Cathy nog in het ziekenhuis lag, waren het moeilijkst. Na tien dagen was ze ook thuis en konden we samen van en naar het ziekenhuis rijden: elke ochtend een uurtje heen, ’s avonds laat een uurtje terug. Dan spraken we elkaar moed in, dat was vaak nodig. En dan krijg je dat telefoontje: het gaat fout, kom onmiddellijk naar hier. Ze hebben Inessa van de machines gehaald en we mochten haar vasthouden tot ze stierf. Het was een heel sereen en – hoe vreemd dat ook mag klinken – mooi moment. Het was het laatste moment dat we met haar hadden, dat zal altijd in onze herinnering blijven.’

Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik sterk moest zijn voor Cathy. We hebben vaak samen zitten huilen.

‘En dan kom je thuis. Geen hoop meer, alleen verdriet. Dat waren heel intense weken. Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik sterk moest zijn voor Cathy. We hebben vaak samen zitten huilen. Ik ga me niet stoerder voordoen dan ik ben. Cathy heeft meer troost aan een man die met haar mee huilt, dan aan een sterke schouder die zijn eigen gevoelens verdringt. Als het verdriet komt, laten we dat zien. Dan praten we erover en blèten we eens alle twee goed, dat lucht op.’

Miskraam na miskraam

‘Zes maanden later was het weer prijs: Cathy was zwanger. Ons gevoel was dubbel: enerzijds trek je je aan die nieuwe zwangerschap op, anderzijds was er heel veel angst. De zwangerschap duurde amper acht weken. Een paar dagen nadat we het hartje hadden horen kloppen, liep het fout. Opnieuw een klap. Daarna zijn we met ivf begonnen. Cathy is toen even zwanger geweest van een tweeling, maar dat was een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Dan krijg je zoiets van: ach ja, dit kan er ook wel nog bij. Je probeert optimistisch te blijven. Officieel hebben we vijf of zes miskramen gehad, elke keer na een paar weken zwangerschap. Dan zakt de moed je even in de schoenen, maar je draait de knop om en probeert het nog eens. Een paar maanden geleden flakkerde de hoop weer even hevig op: Cathy is zwanger geweest van een tweeling. Na 17 weken ging het fout en beviel ze van twee jongens. Dat was een zware dobber, maar we laten de moed niet hangen. Er is nog altijd hoop. De teleurstelling is er elke keer, maar ze is niet meer zo pijnlijk. We proberen ons op te trekken aan de positieve dingen: wij hebben nog een kans, Cathy kan nog spontaan zwanger worden, we hebben nog een ivf-poging over.’

Een leven met ons tweetjes?

‘Ondertussen proberen we gewoon ons leven te leiden: we dwingen onszelf om buiten te komen, om vrienden te bezoeken, om dingen te doen. Dat hebben we nodig als afleiding. Het leven gaat door. Na de dood van je kind stopt het voor jou even, maar die molen blijft draaien en je moet er zo snel mogelijk weer op. In het begin is dat moeilijk, maar je moet proberen nog van het leven te genieten en op andere manieren weer vreugde te vinden. Onze kracht als koppel is dat we veel praten. Voor ik Cathy leerde kennen, was ik niet zo’n prater. Maar zij dwong me om te praten en op den duur moet je buigen, hè (lacht)? Als je meemaakt wat wij hebben meegemaakt, moet je praten. Zoiets kan je niet doodzwijgen. Het heeft ons nog sterker gemaakt dan we al waren. Als je zo’n verdriet alleen verwerkt, groei je uit elkaar. Door het samen te verwerken, kom je dichter.’

Een leven met alleen Cathy beangstigt me niet. Ik hou er rekening mee dat het dat wordt: een leven met ons tweetjes.

‘Hoe we de toekomst zien? We blijven proberen, maar we nemen het hoe het komt. Lukt het niet, dan is dat geen ramp. Een leven met alleen Cathy beangstigt me niet. Ik hou er rekening mee dat het dat wordt: een leven met ons tweetjes. Ik zie dat als een even goed leven. Er zal altijd een gemis zijn, zeker omdat het verdriet om Inessa altijd zal blijven. Maar we hebben altijd nog elkaar.’

Fijne update: Cathy en Sven zijn intussen de trotse ouders geworden van een dochtertje Lily.

Lees ook:

bezootje

Related Posts

Translate »